Twintig jaar geleden maskeerden blitse wagens mijn handicap
Onlangs rolde Sebastiaan van Nieuwenhuizen van Gütergluck (nabij Berlijn) – waar hij als militair in 1997 beperkt raakte – naar zijn woonplaats Doorn. “Daar is destijds mijn leven veranderd. Evengoed kijk ik terug op 25 levendige jaren met mooie mensen om me heen en gave auto’s.”
De aanpassingen
- Handbediening
- Opklapbare pedalen
- Rubberen beschermflap voor auto-dorpel
Mens
‘Charged For Life’ is de naam van zijn actie. “Ik ben vijfentwintig jaar geleden letterlijk (geëlektrocuteerd) voor het leven. Ik was 18 jaar en chauffeur van een luchtafweertank. Op de terugreis met de trein vanuit Polen pakte ik in het dorpje Gütergluck iets uit de tank en kwam in aanraking met de elektriciteitskabels. De strookschok sloeg in mijn hoofd en kwam er bij mijn onderbeen uit, met als gevolg een incomplete dwarslaesie en amputatie van mijn onderbeen.”
Toen Sebastiaan voor de eerste keer met oud collega’s terug ging naar de plek was dat heftig. “Ze vertelden me wat er toen precies gebeurd was, alle puzzelstukjes vielen in elkaar. De tweede keer ben ik er met mijn vriendin Joyce naartoe gegaan. Nadat we er samen vredig een biertje op hadden gedronken, kwamen we met dit idee: na 25 jaar op eigen kracht thuiskomen. Een mooi doel om naar te streven. Tegelijk wilde ik hiermee ook iets doen voor een ander. Met deze actie hoop ik voldoende geld op te halen voor de training van een PTSS-buddyhond bij het KNGF, die een veteraan met een trauma kan helpen.”
Auto
Sebastiaan traint in weer en wind voor zijn tocht van 550 kilometer. “Mijn route is overwegend glooiend met een uitschieter in Duitsland. Daarom rijd ik regelmatig in mijn Ford Focus naar het heuvelachtige Nijmegen om daar te trainen. De rolstoel past prima achterin, zelfs de fiets past er nog bij. Wanneer ik een slechte dag heb, kan ik de rolstoel naast de bestuurdersstoel zetten, uit elkaar halen en over me heen naar binnen tillen.
De auto geeft me alle vrijheid om te gaan en staan waar en wanneer ik wil.” In de loop van die 25 jaar is de ‘lading’ rondom de auto wel veranderd. “Inmiddels zie ik mijn derde aangepaste Ford meer als een praktisch vervoermiddel. Zo vind ik het prima om hem door de wasstraat te rijden. Dit deed ik echt niet met mijn eerste auto’s. Op mijn mooie en snelle VW Passaat uit ’98 zat ik samen met vrienden uren te poetsen. Daarnaast had ik een GMG pick-up uit ’74, een robuuste Amerikaan waar Bever ook handgas en -rem in had gebouwd.
We hebben hier zoveel plezier mee beleefd en met zijn opvolger de Chevrolet pickup crew cap uit ‘86 waar we achterin zelfs een soort van zwembad hadden gemaakt. Met al die grote, snelle en dure auto’s wilde ik eigenlijk mijn beperking maskeren. Terugkijkend helemaal prima, want het was een geweldige tijd en ik had het nodig om te komen waar ik nu ben. Ik heb ontdekt dat lopen echt niet alles is, met de rolstoel kun je net zoveel, misschien nog wel meer. Ik heb fijne mensen om me heen en een hele lieve vriendin. Inmiddels werk ik weer voor defensie. Dit maal als gebouwbeheerder van de Koninklijke Militaire School.
