Het werd vooral een reis in mezelf

Voor Niels was het de eerste keer dat hij zo’n vakantiereis in zijn eentje maakte. Hij had in 2018 al wel eens met zijn vorige bus door Nederland rond­ getrokken, maar toen voerde de reis van accommodatie naar accommodatie. “Zo’n tocht door Nederland voelt toch veiliger, helemaal omdat ik gebruikmaakte van hotels en vakantiehuisjes. Tijdens mijn reis naar Noorwegen gebruikte ik mijn V­Klasse als een soort camper. Ik had er vooraf zelfs nog over nagedacht om een camper aan te schaffen, maar ik twijfelde of ik over vijf jaar nog steeds zo vaak wilde rondrijden met een camper en alle bijbehorende accessoires.”

Daarom had Niels allerlei losse camper­ elementen meegenomen, zoals een matras, campingtoilet, douchejerrycan en een kookstelletje. “Maar uiteindelijk bleken de meeste toiletgebouwen heel toegankelijk, ook om te douchen. En een maaltijdsalade was ook zo gehaald, in plaats van zelf iets te koken.”

Serieuze voorbereiding
De voorbereiding nam Niels zeer serieus. Ik ging op de bonnefooi. Dat gaf heel veel vrijheid, maar ik was ook op mezelf aangewezen. Als er iets gebeurt, dan wil ik wel hulp kunnen inschakelen. Omdat sommige plekken in Noorwegen echt af­ gelegen kunnen zijn, had ik een satelliet­ telefoon meegenomen.” Dat op zichzelf aangewezen zijn, vormde voor Niels de kern van zijn reis. “Ik had geen specifiek doel qua bestemming. De reis was een doel op zich. Wat kom ik bijvoorbeeld tegen als ik drie weken op mezelf ben aangewezen?”
Het werd vooral een reis in mezelf. Vroeger was ik vooral rationeel, maar dat veranderde nadat in 2017 mijn part­ner Jessica verongelukte. Zeker in mijn rouwperiode ging ik mezelf steeds meer levensvragen stellen. Vragen als: wie ben ik? Hoe verhoud ik me tot mijn lijf en de maatschappij waarin toegankelijkheid helaas nog altijd geen vanzelfsprekend­heid is? Waar gaat mijn innerlijke vuur van branden? Ik wilde onderzoeken wat belangrijke levenservaringen zijn die mij hebben gevormd tot wie ik nu ben. Daar­ onder vallen ook de medisch traumatische ervaringen die ik had meegemaakt. Ik vroeg mezelf af wat ik echt nog eens wilde doen en ervaren in het leven.”

Vrijheid en autonomie
Die laatste levensvraag leidde Niels uit­ eindelijk naar Noorwegen. “Ik vervulde daarmee een droom om op avontuur te gaan in de Noorse natuur en de fjorden te zien. Op de zesde dag zette ik mijn busje stil bij zo’n schitterende plek, met uitzicht op het water. Ik wist dat ik met mijn rolstoel wel naar het water toe kon, maar dan zou ik niet meer terug kunnen. Gelukkig had ik ook een Zoom­rolstoel meegenomen, waarmee het wel lukte.
Ik heb toen ongeveer anderhalf uur aan de waterkant gezeten, waarbij van die zachte tranen over mijn wangen liepen. Ik voelde me groots, vanwege de overwinning, en tegelijk nietig in die indruk­wekkende natuur. Het ultieme gevoel van vrijheid en autonomie. Er kwam toen zo’n enorme rust over me heen! Kennelijk was dat waar ik naar op zoek was.

Kort daarna merkte ik dat het reizen fysiek steeds meer van me ging vragen.
Daarom besloot ik terug naar huis te gaan. In plaats van mijn grenzen op te rekken omdat ik er het maximale uit wilde halen, besloot ik naar mijn lichaam te luisteren en te stoppen op mijn hoogtepunt. Nu kan ik met een brede glimlach, stralende ogen en een gevoel van dankbaarheid en trots terugkijken op mijn reis. Een droom die uitkwam!”